“Ze zijn nog kwader en er absoluut nog niet klaar mee”

Gazet van Antwerpen, 28 januari 2026
Door Greg van Roosbroeck

Lees het artikel op de website van de Gazet van Antwerpen

Antwerpse schrijfster Anne Provoost woonde in Minneapolis en heeft er veel familie: “Ze zijn nog kwader en er absoluut nog niet klaar mee”

“Dat Minneapolis al weken een brandhaard is van rellen en klopjachten op migranten, snijdt diep in het hart van Anne Provoost. De Antwerpse schrijfster met West-Vlaamse roots woonde er en heeft er zo’n duizend familieleden. ‘Het is geen toeval dat Trump ICE daarheen stuurt.’”

Interview met Anne Provoost over Minneapolis
“Ik kan me niet meer concentreren op mijn werk. Voortdurend bel en WhatsApp ik met de mensen daar. Ze zeggen allemaal hetzelfde: ‘Dit is een brug te ver. Ze hebben de verkeerde vijand uitgekozen.’ Ze zijn nog kwader dan ze al waren. En ze zijn er absoluut nog niet klaar mee. Er zijn ergens nog beelden die Alex Pretti gemaakt heeft vlak voor hij vermoord werd. Ergens moet die gsm liggen. Gerechtigheid zal er zijn. Daar is iedereen in Minneapolis van doordrongen.”

Anne Provoost (61) en haar man Manu Claeys woonden in 1987 en 1988 in Minneapolis, Minnesota. Op 22nd Avenue Street, tussen 34th en 35th Street in de wijk Corcoran. Dat is vlak naast de wijk Powderhorn, waar Renee Good begin deze maand doodgeschoten werd door ICE-agenten, en waar George Floyd zes jaar geleden werd verstikt door de knie van een politieagent. Anne keert nog elke zeven jaar terug en herkent de gebouwen die voorbijkomen op de vele foto’s en video-opnames die vandaag circuleren. Het zijn locaties waar zij en haar man altijd kwamen. Waar ze een onbezorgde tijd gehad hebben. Het voelt vandaag erg onwezenlijk aan.

Toch schrikt ze als oud-inwoner niet van de felle protesten tegen ICE. Behalve de bijtende koude herinnert ze zich de warme solidariteit die zo uniek is aan de Amerikanen daar. “Het eerste wat ze je in Minneapolis leren als je migreert, is hoe je met die koude moet leven. Ze zeggen welk ondergoed je moet dragen. Of dat je altijd een schop in de auto moet hebben om jezelf uit de sneeuw te graven. Als het wintert, nemen ze de daklozen op straat in huis. Dat doen ze ondanks alle angsten en mogelijke vooroordelen. Omdat het een kwestie is van leven of dood.” Volgens Anne zit die solidariteit in het DNA van de inwoners. “Toen aan het eind van de negentiende eeuw Europeanen uit Scandinavië, Duitsland en België naar Minneapolis kwamen, werd voor hen gezorgd. Anders kon je in temperaturen van min 23 graden niet overleven. Zo is ook mijn familie uit de Westhoek daar beland. De oudste broer van mijn grootvader vond geen land meer en is met de Red Star Line in Minneapolis terechtgekomen. Hij werd er ontvangen, heeft tien kinderen gekregen en die hebben ook allemaal tien of twaalf kinderen gekregen. Ik heb er dus zo’n duizend familieleden wonen. De oudste generatie spreekt zelfs nog een woordje West-Vlaams.” Anne refereert aan de uitdrukking Minnesota nice, die gebruikt wordt om de Amerikanen daar te typeren. “Dat gaat dan niet over een soort van gladde vriendelijkheid, maar over correct vriendelijk zijn, het altijd klaarstaan om te helpen. Wij hebben het vroeger meegemaakt. Toen wij met onze oude Chevrolet na een hevige sneeuwbui in een gracht gesukkeld waren en een boer dat zag, heeft die een andere boer gebeld die ons met de tractor eruit heeft gehaald. Het was kerstavond en zijn familie zat al aan tafel, maar dat maakte niet uit. Niet helpen, vinden ze technisch niet mogelijk. In een volgesneeuwde gracht sukkelen, overleef je niet lang.”

Anne vindt het dan ook niet toevallig dat de Amerikaanse president Donald Trump zijn ICE-troepen naar Minneapolis gestuurd heeft. “De mensen daar zeggen: ze hebben ons uitgekozen omdat ze weten dat wij meer dan elders solidair zijn en dat we iets kunnen verdragen. Als het ICE lukt in Minneapolis, dan weten de andere steden en staten dat ze niet aan protesteren moeten denken. Eigenlijk wil Trump met Minneapolis een voorbeeld stellen voor de rest van het land.”

De Europese kenmerken van de regio zijn eveneens een oorzaak, denkt Anne. “Minnesota is wellicht de meest Europese staat van allemaal. Toen wij er waren, telde de regio na New York de meeste theaters en culturele instellingen per inwoner. Net als Europa is Minnesota een staat die solidair is met migranten. Daar heeft Trump het moeilijk mee. In de staat Texas wonen veel meer migranten dan in Minnesota, maar daar gaat ICE niet zo provocerend te werk. En natuurlijk is ook gouverneur Tim Walz een reden. Als running mate van presidentskandidate Kamala Harris heeft hij Trump uitgedaagd.”

Overheidsgeld dat moest dienen voor kinderopvang, zorginstellingen en maaltijden zou gebruikt zijn voor zelfverrijking en zelfs doorgesluisd zijn naar Somalië. Controles zou de lokale overheid zelden of nooit uitgevoerd hebben. “Die zaak heeft er veel mee te maken, maar zou er niks mee te maken mogen hebben”, vindt Anne. “De staat Minnesota was dat op het spoor gekomen en is bezig met het onderzoek. Het idee was: we gaan hier een onderzoek instellen en wie fouten heeft gemaakt straffen. Dat is de rule of law. Nu wordt dat allemaal misbruikt om een wildvorm van geweld en machisme mogelijk te maken.”

Anne maakt zich vooral zorgen om de kinderen. “Ik hoor dat er veel getraumatiseerd zijn. Vergelijkbaar met wat kinderen in oorlogszones meegemaakt hebben. Ze zijn boos of trekken zich terug. Ik heb vrienden die de gordijnen sluiten of de muziek luider zetten, zodat de kinderen niet kunnen zien of horen wat op straat gebeurt, want daar lopen de mannen met maskers rond. Op elk moment van de dag hebben ze het gevoel dat ze kunnen worden meegepakt. Het begint immers bij de huidskleur. Pas achteraf, als ze meegenomen zijn, wordt gekeken of ze papieren hebben en legaal zijn. De kinderen in Minneapolis voelen zich als aangeschoten wild. Ze zijn zelfs bang voor een toeterende auto.” Het doet de schrijfster pijn om het altijd zo toegankelijke, open en progressieve Minneapolis te zien lijden onder de harde hand van ICE. “Toen wij daar aankwamen, werden we meteen uitgenodigd op een homohuwelijk, wat in Vlaanderen nog ondenkbaar was. Waar wij woonden, had je meerdere coöperatieven met bakkers en fruitboeren, en zaken die wij vandaag natuurvoedingswinkels voor hipsters zouden noemen. Dat was iets magisch. De clichés van de Amerikaan met de hamburgers hebben wij daar niet veel gezien. Opnieuw in België begrepen wij niet meer waarom de mensen dat beeld van de Verenigde Staten hadden.”

Eigenlijk zouden Anne en Manu dringend nog eens terug moeten gaan naar Minneapolis, zo vinden ze. Het is alweer meer dan zeven jaar geleden dat ze er nog eens geweest zijn. “De laatste keer was in 2017”, herinnert Anne zich. “Maar het is nu geen tijd om naar de Verenigde Staten te gaan. Ik deel allerlei kritische berichten op Facebook en wie het land binnenkomt, kan daarop gecontroleerd worden. Ik riskeer het dus niet. Gelukkig krijgen we veel bezoek van ginder.”